1. SKIP_MENU
  2. SKIP_CONTENT
  3. SKIP_FOOTER
  • آخرین بروزرسانی: یکشنبه 25 فوریه 2018. برابر با یکشنبه, 06 اسفند 1396

نوشته‌ها‏

خطر‌ها و فرصت‌ها

  اگر ايرانيان پس از دو دهه زندگی در دمکراسی‌های غربی هنوز بر سر تعريف «همه» يا حقوق برابر، يا اعتبار رأی اکثريت مشکل‌دارند و نمی‌توانند به هيچ ترتيبی جز به هرچه خود می‌خواهند رضايت‌ دهند؛ و اگر هر کار جمعی ميان دگرانديشان و چه‌بسا هم‌انديشان به انشعاب و تهمت‌زنی‌ها و «افشاگری»‌های آن‌چنانی می‌انجامد ناچار خوش‌بین‌ترین ناظران هم‌روی از آينده‌ای دستخوش چنين روحيه‌ها بر خواهند تافت. مردم در ايران می‌توانند بيش از این‌ها رشد کرده باشند و نشانه‌ها بر همين است. ولی برای پی بردن به ژرفای واپس‌ماندگی و ضعف سياسی جامعه ايرانی چه سنجه‌ای دست به نقدتر از رفتار بخش بزرگ‌تر جامعه سياسی بيرون می‌توان يافت؟

بیشتر بخوانید ...

اتحاد دانشجو و کارگر

  جنبش دانشجوئی كه از ۱۹۹۹/ ۱٣٧۸ لبه تيز حمله متقابل رژيم را تحمل کرده، به‌اندازه کافی از اصلاح‌طلبان نارو خورده است که ديگر به هيچ بخشی از حکومت اعتماد نکند. مخالفان وفاداری که در جبهه مشارکت و «مشروط خواهان» سهم خود را از غنائم می‌خواهند، همواره آماده بوده‌اند که از پشت‌ورو به دانشجويان خنجر بزنند. آن مخالفان وفادار را می‌بايد به «مخالفان» بيرون ارزانی داشت که زندگی‌های خود را می‌کنند و آرزوی تجديد «بهار آزادی» و همه خودی‌ها در کنار هم را می‌کشند. دانشجويان به دوم خرداد و بازماندگان ورشکسته‌اش نيازی ندارند. آينده آن‌ها در اتحاد با جنبش کارگری است که مانند جنبش دانشجوئی و جنبش فمينيستی درخشان ايران خودجوش و خود زاست و خاموش کردنی نيست.

بیشتر بخوانید ...

بازماندگی و واماندگی

  زمان خوشبختی و دشمن بزرگ آدمی است. خوشبختی است اگر بتواند با آن پيش آيد؛ دشمن است اگر بگذارد از او درگذرد. کسی که بازمان پيش می‌آيد به‌گونه‌ای از نو زاده می‌شود، سال‌های زندگی‌اش هرچند باشد. آنکه زمان از او درمی‌گذرد بی‌ربط irrelevant می‌شود که گونه‌ای درگذشتن است ــ تا آنجا که به حضور مؤثر ارتباط دارد. بدترين حالت آن است که زمان، هم به معنی لفظی و هم استعاری بگذرد، چنانکه برای يک نسل کامل سیاسی‌کاران ايرانی ــ با استثناهای فراوان ــ پیش‌آمده است.

بیشتر بخوانید ...

مرحله تازه جنبش رفراندم

  حتی سیاست‌بازی و پويش قدرت نيز که دست از گريبان عموم سازمان‌های سياسی برنمی‌دارد با وفاداری به اعلاميه جهانی حقوق بشر سازگار‌تر خواهد بود. مصلحت‌اندیشی صرف نيز به سود تغيير گفتمان کار می‌کند. همين بس که کسان از پيله دوستان و همفکران به درآیند و جهان تازه‌ای را که بر ويرانه‌های گذشته، گذشته همگان، و با همان مصالح ساخته می‌شود ببينند. اماواگرها و ترفند‌های لفظی، ديگر بکار نمی‌آيد. بايد پا به اين جهان تازه گذاشت با هر کوله‌باری که از گذشته بخواهند با خود بکشند.

بیشتر بخوانید ...

اندکی دليری بايد

  ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنيم که همه‌چیز ممکن است، به‌شرط آنکه در راستای بد‌تری باشد. ديگر می‌توان هر سخنی را هراندازه جنایت‌کارانه باشد (و به قول تاليران «بد‌تر از جنايت، اشتباه») گفت و هر سياستی را هراندازه اشتباه باشد (در اين مورد بد‌تر از اشتباه، جنايت) در پيش گرفت. می‌توان در تعريف ناشايستگی بازهم پایین‌تر رفت و بالا‌ترين سمت‌های اجرائی را به ناآگاه‌ترین اوباش سپرد. می‌توان کار کشور را به استخاره و سر کتاب وا‌نهاد و پول مردم را در فرهنگ امامزاده ريخت. می‌توان مداحان را مهم‌ترين شخصيت‌های فرهنگی کرد. حتی می‌توان تا آنجا رفت که وظيفه هیئت‌وزیران را فراهم کردن شرايط ظهور قرارداد و خود را حکومت منتظر ناميد؛ می‌توان ايران را با سه هزار سالی افتخارات تاريخی، کشور امام زمان شمرد.

بیشتر بخوانید ...

برگه درخواست عضویت
ایمیل دبیرخانه حزب
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

کتابهای دکتر داريوش همايون